KEŞKE O KABRİN SAHİBİ
BEN OLSAYDIM

Her bir sahabe hayatımıza anlamve renk katan bir güzelliğe sahiptir. Bu sahabe içinde kimileri öne geçip  tarih sayfalarında değerli yerleri alıp her daim konuşulurken kimileride aynı kitapların son sayfalarında yer alıp kimilerince bilinmemekte yada unutulmaktadır. Tabi ki bu durum onların faziletini azaltamaz bilakis daha da artırır. İşte böyle bir sahabeyi gündemimize alacağız. Bu sahabemiz  Abdullah
Zulbicadeyn…

Medine’li  sahabemiz yetim ve fakir olarak büyüdü.
Babası ölmüş geride bir mal bırakmamıştı. Amcası bakımını üzerine almıştı.
Rasulullah-sallallahu aleyhi ve sellem- Medine’ye geldiğinde İslam’a istek duymaya
başladı ancak amcası dolayısıyla buna güç yetiremiyordu. Böylece seneler geçti.

Bir gün amcasına şöyle dedi
:’Amca,senin Müslüman olmanı bekledim ama buna isteğinin olduğunu göremedim.
Bana izin verde ben Müslüman olayım. Amcası şöyle cevap verdi:’Vallahi eğer
Muhammed’e tabi olursan sana verdiğim herşeyi geri alırım hiçbir şey
bırakmam,hatta üzerindeki elbiseni bile!’ Abdullah şöyle karşılık
verdi:’Vallahi ben Muhammed’e tabi
oluyorum ve taşlara ibadet etmeyi bırakıyorum. İşte elimdekiler hepsini
al!’ bunun üzerine amcası üzerindeki izarına varıncaya kadar herşeyini aldı.

Annesinin yanına geldi,ona bicad
denilen kalın bir kumaştan iki parça kesti,onları giyindi ve Medine’ye  doğru
yol aldı. Kendisi Varkan Dağında bulunmaktaydı ve sabaha doğru ancak Rasululllah’ın
mescidine varmıştı. Allah Rasulü sabah olunca mescidde bulunanları kontrol
ederdi. Onu görünce ‘sen kimsin’? Dedi.
Adının Abdul Uzza olduğunu söyleyince,’senin
adın Abdullah Zulbicadeyn olsun  diye’
buyurdu. (Sıfatu’s Safve)

Önce kalbi daha sonra ismi
değişen Abdullah gibilerinin halini en iyi anlatacak ayet ; “Ölü iken dirilttiğimiz ve kendisine
insanlar arasında yürüyebileceği bir ışık verdiğimiz kimse, karanlıklar içinde
kalıp ondan hiç çıkamayacak durumdaki kimse gibi olur mu!” (En’am;122) her
halde bu olsa gerektir. Ki Abdullah yakaladığı nimeti kaybetmeme adına  Allah Rasulünün yanından hiç ayrılmıyordu.
Allah Rasulüde bir yerde ondan evvab diye başka bir yerde de evvah diye
bahsederek  ona şerefli bir madalya
takmıştı.

Hele hayatına bu anlam yüklenen
bu yiğidin ölümünü gelin Abdullah ibni Mesud (r.anh)’tan dinleyelim;

Zulbicadeyn,Tebük savaşına
mücahid olarak çıktı. Allah Rasulünden şehid olması için dua talebinde bulundu.
Rasulullah-sallallahu aleyhi ve sellem- kolundan tuttu ve :’Allah’ım onun kanını kafirlere haram kıl’ deyince,Abdullah;
’isteğim bu değildi dedi.’  Allah Rasulü
: ‘Sen Allah yolunda savaş için
çıktığında hastalığa yakalanıp ölsen de,bineğinden düşüp ölsen de şehitsin’dedi.

Tebük’te savaş yaşanmayacağını
Rasululah biliyordu da bundan dolayı mı Abdullah için bu sözleri söylemişti
bilemem ama İbni Mesud’un ifadesine göre Rasulullah’la beraber Tebük’teydik.
Gecenin ortasında kalktım. Karargahta bir ateş gördüm ve ne olduğuna bakmak
için oraya doğru gittim. Orada Allah Rasulü,Ebu Bekir ve Ömer (r.anhum) vardı.
Zulbicadeyn ölmüştü. Onun için bir kabir kazdılar,Rasulullah kabre girdi ve ‘kardeşinizi uzatın’ dedi. Ona doğru
uzattılar. Rasulullah-sallallahu aleyhi ve sellem- onu kabre koyduktan sonra ‘ Allah’ım ben ondan razı oldum,Sen de razı
ol’ dedi. İbni Mesud : ‘KEŞKE O KABRİN SAHİBİ BEN OLSAYDIM’  dedi.

Allahu Ekber! Zulbicadeyn’in
ölümünün güzelliğine mi gıpta edelim yoksa İbni Mesud’un arzu ettiği şeye mi?
Allah’a hamdolsun ki selefimizin her bir bireyi çok şerefli bir yapıya sahip.
Hiçbir davanın sahip olamadığı ve olamayacağı fertleri barındıran bir ailenin
mensubuyuz. Bu yeryüzünün yıldızları hem kalplerimizi hem bedenlerimizi hem de
zihinlerimizi aydınlatmayı ne kadar da hak etmektedirler. Tarih sayfalarına
yaydıkları güzel koku gönül bahçemizi ferahlatmıştır  ki bu hoş koku onların ahlakıdır.

  İbni Kayyım’ın  Fevaid isimli kitabında naklettiği bir olay
sahabeyi ne güzel de tanımlıyor;

Bir adam zahid birine nasihatta
bulunmasını ister. Zahid şu şekilde nasihat eder : “ Dünyayı onun ehline
bırak,aynen onların ahireti ehline bıraktıkları gibi. Dünya da bir arı gibi ol.
O,yediğinde güzel bir şey yer ve ürettiği de güzel bir şeydir. Bir şeyin
üzerine konduğunda ona zarar vermez.”

Allah-Subhanehu ve Teala- bütün
sahabelerden ve onların sadık takipçilerinden razı olsun. Amin.