Rasûlullah Sallallahu
aleyhi vesellem‘i Bütün Yaratılmışlardan Daha Çok Sevmenin Gereği

 

Şüphesiz ki Rasûlullah Sallallahu
aleyhi vesellem‘i sevmek imandandır. Kulun Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem‘i kendi öz canından, babasından,
çocuklarından, aile halkından, malından ve bütün insanlardan daha çok sevmesi
gerektiğine delil teşkil eden pekçok nas bulunmaktadır. Onu böyle sevmeyen bir
kimse dünyada da âhirette kendisini Allah’ın cezasına maruz bırakmaktadır. İşte
aşağıda kısmen geniş bir şekilde bu nasların bazılarını sözkonusu ediyoruz:

 

A- Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem‘i Öz Canımızdan Daha Çok Sevmemizin
Gereği

 

İmam Buhârî, Abdullah b. Hişam Radıyallahu anh‘dan şöyle dediğini
rivayet etmektedir: Peygamber Sallallahu
aleyhi vesellem ile birlikte idik. O sırada Ömer b. el-Hattab Radıyallahu anh‘ın elini tutmuştu. Ömer Radıyallahu anh ona:

“Ey Allah’ın Rasûlü, şüphesiz ben seni kendi öz canım dışında,
herşeyden daha çok seviyorum” dedi. Peygamber Sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurdu:

“Canım elinde
olana yemin ederim ki, kendi öz nefsinden dahi beni çok sevmedikçe olmaz.”

Bunun üzerine Ömer ona:

“Şu anda -Allah’a yemin ederim- seni öz canımdan dahi daha çok
seviyorum.” Bunun üzerine Nebi Sallallahu
aleyhi vesellem:

“Şimdi oldu ey
Ömer” diye buyurdu.

Büyük ilim adamı Aynî, Nebi Sallallahu aleyhi vesellem‘in: “Nefsim
elinde olana yemin ederim ki kendi öz canından bile daha çok sevmedikçe
olmaz” buyruğunu açıklarken: “İmanın
kâmil olmaz… demektedir.

Yine Rasûlullah Sallallahu aleyhi
vesellem‘in: “Şimdi oldu ey Ömer” buyruğunu: “Yani imanın kemale erişti.” diye açıklamaktadır.

“Nefsim elinde olana yemin
ederim ki…” buyruğunda dikkati çeken bir husus da onun yemin etmesidir. O yemin etmese
dahi bütün söylediklerinde doğru olduğuna göre ya yemin ederse durum ne olur?
Çünkü yemin bilindiği gibi sözü pekiştirmeyi ifade eder. (Umdetul Kari)

 

B- Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem‘i Baba Ve Evlattan Daha Çok Sevmenin
Gereği

 

İmam Buhârî, Ebu Hureyre Radıyallahu anh‘dan rivayet ettiğine göre Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem şöyle
buyurmuştur:

“Nefsim elinde
olana yemin ederim ki, sizden herhangi bir kimse beni babasından ve çocuğundan
daha çok sevmedikçe iman etmiş olamaz.“ 

Görüldüğü gibi; doğru sözlü ve doğru sözlü olduğu tasdik edilmiş bulunan,
vahiy ile konuşan o yüce zatın (salât ve selam ona) hadiste görüldüğü gibi
yemin etmektedir.

Acaba “anne” de “valid: baba” lafzının kapsamına
girmekte midir? Hafız İbn Hacer bu soruya şu sözleri ile cevap vermektedir:
“Eğer “vâlid: doğuran” lafzı ile çocuğu olanı kastediyorsa
elbetteki geneldir yahutta iki zıttan birisini zikretmekle yetinilerek diğerini
sözkonusu etmeye gerek olmadığı gibi, burada da onlardan birisinin anılması ile
yetinilmiştir. Bu durumda sözü edilen, örnek olmak üzere anılmış ve bütün
sevgili ve değerli varlıklar kastedilmiş olur. Sanki: “Ve beni değerli bütün varlıklarımdan daha çok sevmedikçe…”
demiş gibi olur.”

 

C- Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem‘i Eşten, Maldan Ve Bütün İnsanlardan
Daha Çok Sevmenin Gereği

 

İmam Müslim’in rivayetine göre Enes Radıyallahu anh şöyle demiştir:
Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem
buyurdu ki: “Kul beni eşinden, malından ve
bütün insanlardan daha çok sevmedikçe iman etmiş olamaz.”

 

D- Yaratılmış Herhangi Bir Varlığı Nebi Sallallahu aleyhi vesellem‘den Daha Çok
Sevenlere Tehdit

 

Yüce Allah baba, evlat, kardeş, eş veya aşiretten herhangi birisini yahutta
herhangi bir mal, ticaret ve meskenleri yüce Allah’tan, Rasûlünden ve onun
yolunda cihad etmekten daha çok seven kimseleri ilahî ceza ile tehdit ederek
şöyle buyurmaktadır:

“De ki: ‘Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, soy
ve sopunuz, elinize geçirdiğiniz mallar, durgunluğa uğramasından korktuğunuz
ticaret ve hoşunuza giden meskenler size Allah’tan, Rasûlünden ve onun
yolundaki cihaddan daha sevgili ise, o halde Allah’ın emri gelinceye kadar
bekleye durun. Allah fâsıklar topluluğuna yol göstericilik yapmaz.” (Tevbe, 9/24)

Hafız İbn Kesîr âyeti tefsir ederken şunları
söylemektedir: “Yani bu şeyleri eğer “Allah’tan,
Rasûlünden ve onun yolundaki cihaddan” daha çok seviyor iseniz, onun
başınıza getireceği cezayı ve ibretli intikamı “bekleyedurun” demektir.”

Mücahid ve el-Hasen -yüce Allah’ın rahmeti üzerlerine
olsun- yüce Allah’ın: “Allah’ın emri
gelinceye kadar” buyruğunu: “Dünyada ya da âhirette onun cezasını
(bekleyedurun) diye açıklamışlardır.”

Büyük ilim adamı Zemahşerî, âyetin tefsirinde: “Bu âyet-i
kerime oldukça ağır hüküm ihtiva etmektedir. Ondan daha ağır hüküm ihtiva eden
bir âyet göremezsiniz.”^[1][10]
demektedir.

İmam Kurtubî diyor ki: “Âyet-i kerimede Allah’ı ve Rasûlü sevmenin
vücubuna delil vardır. Bu hususta hiçbir görüş ayrılığı yoktur. Ayrıca bu
sevgi, sevilen herşeyden daha önce gelmelidir.”